Vlak voor vertrek nog even op de foto met de zeer geliefde uncle Walt en tante Mirjam.
's Ochtends om 5 uur stond de songthaew al te wachten voor ons hotel. Het begin van een lange, lange dag.
.
Gelukkig waren de kinderen erg lief tijdens de 2 vluchten van in totaal 13 uur. Juda is helemaal de rust zelve en kan zomaar uren achter elkaar op z'n stoel zitten zonder filmpjes, speelgoed en spelletjes.
Het welkomstcomité (waar je nog drie mensen bij moet denken).
Verrassing: een zandbak!
Eindelijk weer eens met de hele familie bij elkaar (alleen Mike, de vriend van Roos, ontbreekt).
Eerste kennismaking met nichtje Femke, die drie jaar geleden 2 weken na ons vertrek werd geboren.
65 welkom-thuis-kaartjes!
We boffen niet alleen met onze tuin, maar ook met het stuk bos dat direct achter het huisje ligt. De kinderen krijgen er (nog) geen genoeg van!
Dan moet je wel heel erg moe zijn, als ze zo kunt slapen.
Je had van mij nog wel even door mogen schrijven hoor! Tijd zat :-)
BeantwoordenVerwijderenWat zal het voor Juda inderdaad wennen zijn allemaal. Ook wel weer bijzonder dat hij 'simpele dingen' bijzonder vindt, terwijl onze kinderen daar al zo aan gewend zijn.
Groetjes, Lauren